|
|
|
Onze ecologische voetafdruk
Wat hebben wij daar nu mee te maken? Als individu en als deel van een gemeenschap en een land laten wij ook onze ecologische voetafdruk op deze wereld na. De geďndustrialiseerde landen, waartoe België ook behoort, laten een grote ecologische voetafdruk na in vergelijking met en ten nadele van het Zuiden alias de ontwikkelingslanden.
Een voorbeeld: melk In de koelkast staat vier liter melk, lekker romig en supervers. Ik heb ze zojuist op de hoeve hier in de buurt gekocht. Ook een meisje schoof aan met haar melkkan. “Niet te geloven dat ze hier maar een halve euro per liter kost. In de winkel betaal je er meer voor en ze smaakt niet zo lekker.” Ik moest haar volmondig gelijk geven. Ik begon er over na te denken. Hoe komt het dat je op het melkveebedrijf zelf minder betaalt voor dagverse melk die nog helemaal niet afgeroomd is? Daar betaal je dus minder om méér te hebben. Terwijl we tegenwoordig steen en been klagen dat het leven zo duur is. Het antwoord is eenvoudig: deze melk heeft nog helemaal geen bewerking ondergaan. Ze vloeit recht van de koe in de koeltank. Ze werd niet afgeroomd, vervoerd of verhit. De verpakking brengt de klant zelf mee. Op die manier laat de consument een kleine ecologische voetafdruk na, want als je alles in rekening brengt, verbruik je voor deze melk niet zodanig veel grondstoffen. De melk werd geproduceerd ter plaatse, op een tamelijk eenvoudige manier: de melkveehouder houdt een kudde melkvee, hij geeft zijn koeien eten, huisvesting en verzorging. Hij investeert in voer, een melk- en koelinstallatie en hij steekt het grootste deel van zijn tijd in zijn bedrijf. Ik ga enkele keren per week te voet melk halen en gebruik ze zoals iedereen: om te drinken en om eten mee te bereiden. Deze manier van consumeren is interessant voor mezelf, voor de boer en voor het milieu. In winkels en warenhuizen De melk die je in winkels en warenhuizen koopt heeft heel wat meer bewerkingen ondergaan en er kwamen allerlei soorten grondstoffen aan te pas. De rijdende melkophaling haalt de melk bij verschillende zuivelbedrijven op. Er draait een hele industrie om de vrachtwagen te maken en de melk te verwerken. Onderweg wordt brandstof verbruikt en worden vervuilende gassen uitgestoten. In de melkerij draait een hele machinerie om de melk tot de laatste druppel te commercialiseren. Er wordt consumptiemelk gemaakt, maar ook melkdranken zoals chocomelk, karnemelk, fruitmelk, yoghurtdrankjes, yoghurt en allerlei soorten kaas, zuiveldesserts, boter en room. Een heel assortiment. De melkfabriek neemt ruimte in, ze werd opgetrokken in de beste materialen en het machinepark dat daar geďnstalleerd werd, mag je op z’n minst indrukwekkend noemen. Als de zuivelproducten verpakt zijn kunnen ze naar de distributie en groothandel. Voor de verpakking (brikpak, dus: een laagje karton, aluminiumfolie en plastiek) - draait weer een hele industrie. Vrachtwagens vervoeren de zuivelproducten naar winkels en warenhuizen, waar wij ze gaan kopen. Ondertussen zijn we met z’n allen onderweg en nemen we voor onze aankopen ruimte in en vervuilen de lucht. Stof genoeg voor een nieuw verhaal Het is boeiend hoe een banaal product als melk zoveel te maken heeft met onze ecologische voetafdruk, om nog maar te zwijgen over groenten uit grote verwarmde serres of over exotische producten die van de andere kant van de wereld worden aangevlogen. Of denk aan onze kleren. Daar zit zeker stof genoeg in voor een ander verhaal. Bijvoorbeeld over hoe eenvoudig het is een kleine ecologische voetafdruk na te laten door te winkelen in de eigen buurt. Of door zoveel mogelijk producten die hier tot stand komen te kopen. Meer info op www.voetafdruk.be Vlamingen leven op grote voet, Gepubliceerd: Info Maarkedal 10/2005
|
