|
|
|
De Erithacus rebecula !!!
Kijk, dat kereltje heeft echt mijn hart gestolen! Onze idylle begon reeds in de herfst. Er was ’t een en ’t ander te verplanten in de bloemenborders en dat stoutmoedig vogelke was daar doorlopend bij aanwezig. Telkens als ik de grond omwoelde, was hij onmiddellijk ter plaatse om een wormpje of ander insect te pikken. Ik werd hem zó gewoon, dat ik – eigen aan ouder wordende mensen - er begon tegen te praten! Het is natuurlijk belachelijk te veronderstellen dat hij me zou verstaan?! Maar misschien dat hij toch wat wende aan mijn stem? Want toen ik op ’n dag een plank over een gracht legde, ging hij zowaar op het uiteinde ervan zitten. Van op die plaats keek hij zò uitdagend, dat ik hem meer verstand toedichtte, dan normaal zou kunnen voor zo’n klein vogelke. Daarom heb ik eens een paar boekskes opengeslagen, om die houding en zijn levenswijze in ’t algemeen, beter te begrijpen. Hij is de nationale vogel van Groot-Brittannië en heeft zich in de Engelse tuinen meer verspreid dan in de rest van Europa, alhoewel…hij komt in onze contreien ook veel voor! Feitelijk zijn het bosbewoners, bossen met veel struiken wel te verstaan. Zò komt het dat tuinen met wat heggen en struiken ook zeer geschikt zijn voor hun verblijf. Hun slaapplaats vinden ze dikwijls in klimop. Kijk, in zo’n boek lees je dan, dat roodborstjes hun eigen territorium hebben, het hele jaar door, maar op verschillende plaatsen. Dat wil zeggen dat die vogeltjes die bij ons in de lente broeden, in de winter naar Spanje trekken! Ja..zo kennen we er nog!! En de roodborstjes die we in de winter in onze tuin zien? Dat zouden gastjes zijn die van Scandinavië en Rusland komen. Dus die kunnen ons onmogelijk verstaan!! Dat het gans de winter om ’t zelfde vogelke gaat kan best, want hun leefregel is: dit territorium, wat eten en drinken betreft, is van mij! Indringers worden onverbiddelijk verjaagd, te veel onwil kan dodelijke gevolgen hebben. In een meer wetenschappelijk werk lees ik iets dat veel duidelijk maakt over het feit dat hij zo dicht durft komen, of op een plank gaat zitten en mij vrank in de ogen kijkt. Hij is, ik citeer: meestal mak en sierlijk in zijn bewegingen, vertoont een vertrouwend gedrag met vrijmoedige poses, einde citaat. Dat onderschrijft volledig mijn eigen ervaringen, waarmee hij me meerdere malen een glimlach wist te ontlokken. Tenslotte voegen ze er nog aan toe:”Dat hij het hele jaar zingt, in een gevarieerde serie van korte, hoge, parelende en fluitende tonen. Hij kent honderden verschillende deuntjes en… zowel het mannetje als het vrouwtje zingen om hun voedselterritorium te verdedigen.” Ja, jij lief klein uitdagend vogeltje, je bent mijn grote vriend geworden! En of je in de lente hier broedt, en ons in de winter laat zitten, om naar het zuiden te trekken. Of je komt uit het hoge noorden, waar de winters zó koud zijn, dat het voor jou, bij ons het zuiden is. Het is me allemaal om het even. Als we je maar zien en horen in onze Vlaamse Ardennen. Bij ‘t werk in de
tuin werd na een tijd Gepubliceerd: Info Maarkedal 03/2003 |
