Overstroming in Maarkedal

Deze titel verwijst naar de dramatische gebeurtenis in Schorisse in 1999. Het kolkende water sleurde toen een dame op de fiets mee, met dodelijke afloop.

In Het Nieuwsblad van 8 maart 2002 meldde de lokale reporter (LDL):
“Wie dacht dat Maarkedal na de recente overstromingen de meeste waterellende achter de rug heeft, komt bedrogen uit. Neen, het gevaar komt niet meer uit de lucht, maar wel uit de ondergrond. Die is op sommige plaatsen echt waterziek, wat onvermijdelijk grondverzakkingen tot gevolg heeft. ...
En ook in de Essestraat in Schorisse, tussen de pastorie en de kerk, is het wegdek beschadigd. Hier heeft een ondergrondse verschuiving plaatsgevonden. Je mag de weg inrijden op eigen risico.”

Waterbeleid
Het beleid was er jarenlang op gericht om het water zo snel mogelijk naar beneden te leiden. Problemen van waterberging werden niet aangepakt, ze verplaatsten zich gewoon. Het kanaliseren en rechttrekken van beken en rivieren heeft deze problemen alleen maar doen toenemen. De bouwwoede sinds de jaren '70 creëerde nog meer problemen. Nu werden ook de natuurlijke overstromingsbekkens, zeg maar de winterbedding van de rivier, met beton volgestort. Waar moet dit water in hemelsnaam nog naartoe?

Water is er. Met de klimaatverandering staan er nattere winters in het vooruitzicht. Dit voorspelt weinig goeds. Het Vlaams Gewest heeft dat begrepen. Water heeft plaats nodig om in de grond te dringen. Beken en rivieren hebben plaats nodig om tijdelijk buiten hun oevers te treden. Zo worden er langs de Schelde de zogenaamde 'potpolders' aangelegd. Grote oppervlakten die het water kunnen opvangen. In Kruibeke wordt zo'n natuurlijk overstromingsgebied gecreëerd. De pendelaars zien in de winterperiode in Denderleeuw langs de Dender elke dag de ondergelopen weiden.

 

Watertoets niet voor niets

Om het probleem gefundeerd aan te pakken heeft de overheid de watertoets in het leven geroepen. Dat wil zeggen “een beoordeling waarbij wordt nagegaan of een initiatief schadelijke effecten veroorzaakt als gevolg van een verandering in de toestand van het oppervlaktewater, het grondwater of de waterafhankelijke natuur. Het resultaat van de watertoets wordt als een waterparagraaf opgenomen in de vergunning of in de goedkeuring van het plan of het programma.”

Met andere woorden “bezint eer ge begint”. Ook in Maarkedal en Horebeke.

Kiss and Ride? Wablief?

Op het kaartje zijn de meest watergevoelige gebieden aangeduid. Het gaat van lichtblauw, weinig gevoelig, tot donkerblauw:“effectief overstromingsgevoelig”. Hierop is duidelijk te zien dat het weiland in de Essestraat (achter de school De Wante) donkerblauw is ingekleurd. Juist ja, achter de kerk, achter de school.

Milieufront Omer Wattez Maarkedal heeft vernomen dat er ver gevorderde plannen zijn om op dit weiland een parking, alias kiss and ride-strook aan te leggen. Dat betekent nog meer verharding en nog minder kans dat het water in de grond kan dringen. En dit voor een perceel dat gekend is als “'waterzieke grond”, lees: zompig stuk weiland. Voor Milieufront Omer Wattez is dit onaanvaardbaar!

Kunnen wij van de overheid verwachten dat ze gebruik maken van de instrumenten die ervoor zorgen dat goed bestuur geen ijdel begrip is?

Overigens dient het verkeersprobleem ook aan de basis aangepakt.

Bijkomende circulatiemogelijkheden maken het verkeer aan de school nog drukker, dus gevaarlijker, en dan zwijgen we nog over de risico’s die een overstromende beek zou meebrengen!

Onze kinderen zijn heus geen tere kasplantjes die op de speelplaats zelf moeten afgezet worden; even stappen (eventueel met vader of moeder), dat kan wel.

Zoals LDL indertijd schreef: Je mag de weg inrijden op eigen risico. Maar voor de Essestraat zijn die risico’s al groot genoeg, meer hoeft echt niet.

Milieufront Omer Wattez-Afdeling Maarkedal

www.mow-maarkedal.be

 Gepubliceerd: Info Maarkedal 02/2009

Nog meer verharding voor een kiss and ride-strook
 op deze waterzieke grond; geen goed idee!